Joanna Borowiec | Szklane twarze | Podw贸jny

Joanna Borowiec

Absolwentka Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie, praca dyplomowa w Pracowni Fotografii Kreacyjnej i Ekspresyjnej pod kierunkiem dr Izabeli Jaroszewskiej. Cz艂onek Polskich Artyst贸w Fotografik贸w (ZPAF). Mi艂o艣niczka fotografii analogowej, 艣rednio- i wielkoformatowej. U偶ywa historycznych i alternatywnych proces贸w fotograficznych. Inspiruje j膮 egzystencjalizm: cz艂owiek i jego wn臋trze, relacje mi臋dzyludzkie, relacja do tego co metafizyczne. W jej pracach widoczny jest realizm magiczny, rzeczywisto艣膰 przetworzona przez wyobra藕ni臋 tw贸rcy, oniryzm i wspomnienie do艣wiadcze艅 偶yciowych. Zdobywczyni wielu nagr贸d i wyr贸偶nie艅, m.in. nagrody Grand Prix 22. Biennale fotografii w technikach fotograficznych i cyfrowym przetwarzaniu obrazu REMIS 2019, Ostr贸w Wielkopolski, wyr贸偶nienia na Pinhole PORTO Photography, Portugalia 2019. Bra艂a udzia艂 w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granic膮, m.in. w Szwecji, Singapurze, na 艁otwie, w Niemczech.

鈥濻zklane twarze鈥 鈥 to portrety niezwyk艂e, czaruj膮ce, nastrojowe, hipnotyzuj膮ce. Ujmuj膮ce naturalnym pi臋knem jednocze艣nie odrealnione, tajemnicze, milcz膮ce i emanuj膮ce du偶膮 gam膮 emocji. Twarze przyjaci贸艂 jak r贸wnie偶 os贸b dopiero poznanych. Istotnym elementem projektu s膮 ambrotypy 鈥 to pozytywowe zdj臋cia na szkle zrobione za pomoc膮 XIX-wiecznej techniki mokrej p艂yty kolodionowej.

Ambrotyp jest niepowtarzalny. Mo偶na go pr贸bowa膰 powiela膰, jednak zrobiony na czarnym szkle jest unikatem. Tak jak cz艂owiek jest jedyny, w sercach najbli偶szych zawsze wieczny. Ambrotypia 鈥 Ambrotos znaczy nie艣miertelny.

鈥濸odw贸jny鈥 鈥 to cykl portret贸w 鈥瀢czoraj i dzi艣鈥. Autorka chcia艂a pokaza膰 przeniesienie w czasie i zachodz膮ce zmiany w cz艂owieku po kilku, kilkunastu i kilkudziesi臋ciu latach. Przemiany nie tylko w wygl膮dzie ale r贸wnie偶 w osobowo艣ci i 偶yciu poszczeg贸lnego cz艂owieka. Linie symbolizuj膮 rozdarcie pomi臋dzy tym co by艂o i tym co jest. Sk贸ra jest nasz膮 cielesn膮 pow艂ok膮 pomi臋dzy tym, co jest w nas duchowe a materialne. To Cia艂o postrzegane jest jako ludzki organizm podlegaj膮cy biologicznym procesom i zarazem jako wytw贸r spo艂eczny. Jest to r贸wnie偶 osobista podr贸偶 sentymentalna, zatrzymanie i pochylenie si臋 nad tym co w 偶yciu istotne. Rozdarcie ma te偶 wymiar duchowy(鈥) 鈥濵oim celem nie by艂o idealne dopasowanie cz臋艣ci twarzy, poszczeg贸lne mankamenty s膮 艣wiadome, metaforycznie nawi膮zuj膮 do niedoskona艂o艣ci cz艂owieka, ulotno艣ci i nietrwa艂o艣ci.(鈥)鈥.

wernisa偶 01.10.2020 online